Hoop is de kern van mijn mensvisie. Op de een of andere manier ben ik ervan overtuigd dat als je in iemand geen hoop meer hebt dat je eigenlijk iemand opgeeft. Ik probeer altijd het hele plaatje te zien.
Dit doe ik door ‘blanco’ naar iemand te kijken. Waar komt iemand vandaan? Wat zit er in zijn of haar rugzak? Er is altijd sprake van een persoon in interactie in zijn of haar systeem. Ook al denken we soms dat iemand er ‘alleen’ voor staat. Hoe is dit zo gekomen?

Analytisch denken is mijn tweede natuur. Ik probeer nadat ik eerst in contact ben gekomen patronen te ontdekken en te herleiden. Dit altijd in afstemming met de ander. Humor en zelfspot zijn mij niet onbekend. Het begint immers bij zelfreflectie. Zelf ben ik een echte beelddenker, niets is mij vreemd. Door mijn verbeeldingskracht kan ik out of the box denken en weer terug. Normaliseren vind ik erg belangrijk. Soms heeft iets nog weinig met psychiatrie te maken…mensen zijn soms zo vervreemd dat samen met ze oplopen en benoemen dat bepaald gedrag normaal is, een echte opluchting voor iemand kan zijn. En zijn er wel klachten waar mensen last van hebben dan kijk ik vooral hoe er minder lijdensdruk ervaren kan worden en iemand daarin weer regie krijgt!